Koen Verbrugge.

Ik ben opgegroeid tussen een bankdirecteur en een kunstenares. Van de een leerde ik dat iets moet opbrengen om te blijven duren. Van de andere dat het een ziel moet hebben om het waard te zijn. Die spanning draag ik mee in elk traject.

Ik verhuisde vaak als kind — van schilderachtig dorpje naar schilderachtig dorpje. Ik klink niet als de Gentenaar die ik mezelf beschouw, maar beweeg moeiteloos interprovinciaal. Net zoals de organisaties waarmee ik werk.

Mijn eerste oefening in organisatieontwikkeling was geen managementtraject — het was hiphop. Magazines, een artiestencollectief, een online community. Gebouwd met wat beschikbaar was, voor mensen verspreid over plaatsen en tijdzones.

Wat ik daar leerde, gebruik ik nog elke dag. Je kan enkel samen groeien als je plant voor resultaat — alles is meetbaar en heeft uitleg nodig. Samenwerken kan over ruimtes en tijd, als je de juiste tools voor overleg hanteert. En een community bouw je enkel als je het verhaal van ambities, helden, rituelen en vijanden cultiveert — terwijl je samen leert.

Samen mikken. Samen werken. Samen leren. Drie hefbomen die ik destijds digitaal ontdekte — en die vandaag de ruggengraat vormen van elk traject dat ik begeleid.

Als interim manager en strategisch adviseur help ik teams over de kloven die tussen willen en doen liggen. Tijdelijk van binnenuit, met één doel: het vliegwiel op gang trekken en verdwijnen zodra het zelfstandig draait.

Buiten de trajecten ben ik vooral papa, partner en buitenblijver. De rest doe ik te voet, op het water of op een fiets, door de vergeten trage waterwegen rond Gent.